گاهی به آسمان نگاه کن...
حتی اگر چشم هایت را با دستمالی سیاه بسته بودند...
دیگر به خلوت لحظههایم عاشقانه قدم نمیگذاری سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبوررانه گذرنده ام؟ من نگاه ملتمسم را در این واژه ها پر کرده ام که شاید… دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است و دستهایم بیش از هر زمان دیگر نام تو را قلم می زنند و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگها چشمهایت را به تصویر می کشم نگاهت را جادویی می کنم که شاید با دیدن تصویر چشمهایت جادو شوی تا به حال نوشته بودم ؟ به گمانم نه پس اینبار برایت می نویسم که گاه چنان آشفته و گنگ می شوم که تردید در باورهایم ریشه می دواند اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند میخوانمت هنوز ، حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشههایم بشوید و اینها برای یک عمر سرخوش بودن و شیدایی کردن کافی است به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که دلتنگت شده ام به همین سادگی وای باران ! باران! خانه اش ویران باد.
دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است که نمیبینمت
شیشه پجره را باران شست.
از دل من اما...... چه کسی نقش تو را خواهد شست؟
تو بهاری؟
نه.
بهاران از توست.
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو !
باز کن پنجره را
تو اگر باز کنی پنجره را-
من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را.....
باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسی عروسکهای
کودک خواهر خویش
که در آن مجلس جشن
صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس
صحبت از کودکی و سادگی است
چهره ای نیست عبوس
در دلم آرزوی آمدنت میمیرد
رفته ای اینک اما آیا
باز برمیگردی؟
چه تمنای محالی دارم- خنده ام میگیرد!
من گمان میکردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چهار فصلش همه آراستگی ست.
من چه میدانستم
هیبت باد زمستانی هست.
من چه میدانستم
دل هر کس دل نیست؟
در میان من و تو فاصله هاست.
گاه می اندیشم
میتوانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!
تو توانایی بخشش داری.
دستهای تو توانایی آن را دارد
که مرا زندگانی بخشد.
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته ای از زندگی من هستی...
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که تو را در خور؟----- هیچ.
من چه دارم که سزاوار تو؟------ هیچ.
تو چه داری؟ ---همه چیز.
تو چه کم داری؟---هیچ.
آرزو میکردم
که تو خواننده ی شعرم باشی
راستی شعر مرا میخوانی؟؟؟
باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی.
( کاشکی شعر مرا میخواندی)
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس میگوید؟
آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی میشنوی
روی تو را کاشکی میدیدم.
شانه بالا زدنت را ــ بی قید
چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد؟
چه کسی میخواهد
من و تو ما نشویم؟
خانه اش ویران باد
| Design By : Night Skin |
نبودی که ببینی باختن چه زیبا بود...
نگو که فقط عاشق روشنائی چشمانم بودی...
درد بود...
ناله هامان سجده آور بودند...
ققنوس بارانی منم ،سیمرغ کنعانی توئی...
دیشب تا ملکوت گل یاس دویدم...
