گاهی به آسمان نگاه کن...

باز هم این حس!

fatemeh-t70 — Sun, 24 May 2009 14:27:18 GMT

. . . ...صدایش بوی واقعیت می داد...مثل صدای مردی که برنامه های مستند را اجرا می کند...مرموز و ترسناک! آری...واقعیت تلخ است!...(اونقدر تلخیش زیاده که می خوای بیاری بالا! حالتو بد می کنه!)

هر چی می گذره بیشتر احساس می کنم که خیلی تنهام! تا وقتی بچه بودیم با اسباب بازی ها و خاله بازی هامون سرمون رو گرم می کردیم... ولی حالا باید به زور سرمون رو گرم کنن! با چیزای خیلی مسخره!

دنیا خیلی بزرگه...بیشتر از اون چیزی که فکرشو می کردم... اونقدر که ناامید شدم که آیا نیمه ی گمشده ی خودم رو پیدا می کنم یا نه!

راستی... چند وقتیه که عاشق خدا شدم! دلم می خواد زیر آسمونش بگردم و بچرخم و اسمشو فریاد بزنم...

باز هم چرند و پرند!

fatemeh-t70 — Thu, 21 May 2009 08:02:45 GMT

دلم می خواد همه ی پست های قبلیم رو پاک کنم...

می خوام از نو شروع کنم...بدون هیچ پس زمینه ای!

واقعا چرا اینجوری شدم؟! نه به اون موقع که با ذوق و شوق می اومدم که اینجا حرف بزنم نه حالا که هر ۱۰ سال یه دفه سر می زنم تا یه چیزی اپ کرده باشم!

شاید وقت ندارم! نه دارم!

شاید ...

مثله همیشه "چرت و پرت"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

غزه در آتش و خون

fatemeh-t70 — Mon, 05 Jan 2009 15:18:54 GMT

به کدامین گناه ناکرده؟!

ایستاده اید..ایستاده اید بر فراز کاخ هایتان و در شیپورهاتان می دمید...آن قدر وحشیانه تا ندایتان به گوش تمامیت برسد!!

می دمید. شما....دم از حقوق بشریت می زنید.شمایی که سال های سال است بشریت را به زیر انبوهی از خاک، تبعید کرده اید!!

و امروز برای لایحه ی حقوق بشریتتان جشن تولد باشکوهی برپا می کنید و در همسایگی تان با نداریشان از مرگ پذیرایی می کنند!

ما را چه شده است؟ در کدامین شب زمستانی، آرام و بی سر وصدا..گام های استوار و لرزانمان را برداشتیم و با دست هایی کرخ شده تق تق کنان برسر در همسایه کوبیدیم و انسانیت را برایشان جا گذاشتیم؟؟

در کدامین شب...انسانیت را کودکی سرراهی نامیدند؟ کدامین شب...

چقدر دردناک...

fatemeh-t70 — Thu, 01 Jan 2009 15:30:18 GMT

کعبه یک زمزم اگر در همه عالم دارد**چشم عشاق بنازم که دو زمزم دارد

هر کجا ملک خدا هست حسینیه توست**هر که را می نگرم شور محرم دارد

نه محرم نه صفر بلکه همه دوره سال ** کعبه با یاد غمت جامه ماتم دارد

روضه خوان تو خدا گریه کن تو آدم**اشک ارثی است که ذریه آدم دارد

در دشت لاله زاران ...در شام غمگساران ...در چشم بی قراران باران گرفته باران

بر خاک پاک یاران باران گرفته باران...باران گرفته باران...

هر دم به جستجویی دل می رود به سویی... دل می رود به سویی

در خون شد آرزویی...

از داغ نو بهاران باران گرفته باران...باران گرفته باران...

حتما همتون از اتفاقایی که دور و برتون داره می افته خبر دارید... ولی تا چه حد برامون مهم باشه... این توش حرف داره!

یه زمانی از سکوت خوشم می اومد ولی حالا وقتی سکوت این کشورای عربی و اعضای سازمان ملل متحد و حتی آدمای دور و برم رو می بینم...

یه لحظه برو تلویزیونتونو روشن کن...ببین چه جوری زن ها و بچه ها رو از زیر آوار در می آرن... حتی اگه به قول بعضی ها هم تقصیر خود غزه ای ها باشه اینجوری باید نسل کشی کنن؟!؟!

نمی دونم چی بگم...آدم واقعا دلش می سوزه! ولی چه کار می شه کرد... تنها کاری که می تونیم بکنیم اینه که بهشون نشون بدیم که ما به یادشون هستیم...

التماس دعا

کدوم نامردی می خواست وبلاگم رو ازم بگیره؟!

fatemeh-t70 — Thu, 25 Dec 2008 15:40:18 GMT

وای وای وای!

خسته شدم! به کی باید بگم که درمونم باشه؟!

بعضی اوفات اینقده اعصابم خورد می شه می خوام تک تک آدمایی که ناراحتم کردن گیرشون بیارم خفشون کنم...!

خیلی وقت بود که اینجا نیمده بودم! تو این مدت یه بار وبلاگم هک شده بود! کسی فهمید؟!

مرسی ممنون نمی خواد اینقده اهمیت بدین!

ولی باید از کسی که این هدیه رو بهم برگردوند حتما تشکر کنم! از آقا سجاد! ازت ممنونم... با همه ی بدی های من تو خوب بهم خوبی کردن رو نشون دادی!

بله این آقا سجاد ما از انجا که به کامپیوتر وارده وبلاگم رو از اون نامرده مفت خور پس گرفته! الهی یکی یه چیز ارزشمندتو ازت بگیره! آمین!

آقا سجاد گفته بودی بین خودمون باشه ولی نه همه باید بفهمن!

برادری رو کامل کردی!

یه متن خیلی قشنگ خوندم تو وبلاگ نوازش! حتما برید بخونید...

از شنبه امتحانام شروع می شه ...

ایشالا به امید خدا خوب می دم!

اینم از یه پست جدید! وبلاگ جونم دوست ندارم کسی تو رو ازم بگیره حتی اگه چیزی توت ننویسم تا همیشه مال من باید باشی!

می شه خودتو معرفی کنی آشنای به ظاهر غریب؟!

...

fatemeh-t70 — Fri, 24 Oct 2008 11:38:01 GMT

خنده بر لب می زنم تا کس نداند حال من

ور نه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

20 مهر

fatemeh-t70 — Sat, 11 Oct 2008 15:29:37 GMT

سلام دوستان!

واقعا معذرت که اینقدر دیر به دیر میام!

سرم به شدت شولوغه ( حالا اگه از همه ی وقتم واسه درس خوندن استفاده می کردم یه چیزی ولی بیشترش خوابم)

از کسایی که به وبلاگشون سر نمی زنم به شدت معذرت می خوام!

خیلی ها بهم گفتن که دورانه دبیرستان دوران فوق العاده ای هست و تا می تونی خوش بگذرون...

من و نگین جونم هم کلی داریم خوش می گذرونیم...( با کلی دوست دیگه: نرگس...مریم.الهه...متین خانومی... زینب عزیزم و بیشتر بچه های ریاضی که بخوام بنویسم اوووووو اهههههههههه)

اینقدر سر کلاسا می خورییییییییم که نگو! وقتی که فسفره مغزمون کم می شه آجیل های مامانه من به دادمون می رسه!

امتحانا هم که همیشه اشتراکی میدیم... جالبه میز اول! معلم میاد بالا سرمون وای می سته ولی چون همش حواسش به اون آخراس زیاد نمی فهمه میز اول چی می گذره! البته دو تامون درس می خونیم بیشتر جوابا رو با هم چک می کنیم!

یه دفعه سر کلاس عربی داشتیم کاکائو می خوردیم اینقدر من لفتش دادم که کاکائو هه تو دستم آب شد! خانوم هم همون موقع نگین رو صدا زد ( باهاش کار داشت چون نگین نماینده کلاسه) نگین توی میز می شینه ... من پا شدم که نگین بره بیرون... سعی کردم دستم رو بپوشونم ها ولی خب فک کنم دید!!!

امروز هم که نگین نیمده بود حالش بد بود من رفتم پیشه حورا نشستم! حورا رو هم اغفال کردم!

زنگه آخر رفتم دو تا شیر کاکائو. خریدم سر کلاس زبان بخوریم! حالا حورا هی هورت می کشید هی از نی اش صدا می اومد! خانوم هم صد و ده بار دیدش! ولی چون کلا کلاس شلوغ بود چیزی بهمون نگفت!!

واسه فردا هم کلیییییییییی کار دارم. برنامه فردامون اینه: ۴ ساعت هندسه ۳ ساعت حسابان ۱ ساعت هم تاریخه بی نوا!

یعنی ممکنه مغز ما بکشه؟! ....مامان فردا ظرفه آجیل رو با جا بده !

معلم تاریخمون ناظممونه ! دقیقا صد و هشتاد درجه متفاوت با زنگای تفریح... خیلی الهیه!

می خواستم یه مطلب پر معنی بزارم ولی خب وقت کوتاه است و حرفای منم کلی ی ی ی ی!

احساس می کنم وبلاگم یه حالته رکود بهش دست داده! مثله یه مرداب شده! نه؟!

شاید به خاطره اینه که دیر به دیر بهش سر می زنم!

چی کار کنم به نظر شما؟!

روز اول

fatemeh-t70 — Tue, 23 Sep 2008 17:46:18 GMT

سلام دوستای عزیز

اومدم بگم که شاید کمتر بتونم بیام اینجا. آخه با شروع مدرسه ها سرم کمی شلوغ می شه... یه وقت منو فراموش نکنید ها اونوقت دلم می گیره!

امروز روز اول بود... خیلی خوش گذشت... واقعا دلم برا مدرسه تنگ شده بود ولی اینو تا قبله ورود به مدرسه نفهمیده بودم!

از شیطونیامون تو همین روز اولی و مورد مواخذه ی ناظم قرار گرفتن گرفته تا بچه ی خوبی شدن و میز اول نشستن و با دقت به حرفای معلم ها گوش دادن!

ولی به نظره من زیاد هم نباید به حرفای معلم ها با دقت گوش داد چون یهو و نا غافل یه سوتی هایی می دن که می خوای از خنده بترکی! و از اونجایی هم که میز اول نشستی نتونی منفجر بشی!

اگه اینقدر بچه ها رو از درس و سنگینیش تو ساله سوم نترسونن آسمون به زمین می آد؟

یکی به این معلم ها و ناظم ها بگه وقتی یه دانش آموز با ذوق و شوق می اد بهت سلام میکنه آخه چرا یه کاری می کنی بچه یخ کنه؟!

چقدر باید پله بالا پایین بریم از حیاط تا کلاس!

خب نریم تو حیاط چی می شه؟!

خب دیگه خداحافظ

التماس دعا

نی نی شیطوووووووووووووووون

fatemeh-t70 — Mon, 15 Sep 2008 20:27:18 GMT

سلام دوستای گلم

چطورین؟ خوبین ایشالا؟ منو سر افطار دعا می کنید دیگه؟ ببینم مهمونی هم میرین؟ دیدین چقده خوش می گذره آدم تو ماه رمضون می ره مهمونی؟! وقتی کمک میکنی سفره افطار رو آماده کنی...

ما ها امشب افطاری دعوت بودیم... خونه مامان بزرگم

ما از ظهر رفتیم اونجا...قبلش رفتیم مهد دنبال پسرخالم...اسمش محمدصدرا ست...اسفند می شه ۲ سالش! چون خالم روزا میره مطب میزارتش مهد... ما هم که حدود یه ماهی می شد که ندیدیمش و دلمون واسه دیدنش ضعف می رفت نتونستیم تا مغرب منتظر بمونیم رفتیم دنبالش... خوبه منو زیاد نمیشناسه که اونجوری وقتی منو دید پرید بغلم...اگه می شناخت که...!

مامان من که از بس تو ماشین حواسش به صدرا بود و قربون صدقه اش می رفت پیش خودم گفتم ای بابا کاش تو خونه به جا این همه الافی توبه ای طلب استغفاری کرده بودم که اگه ابنجا خدا نکرده تصادف کردیم حداقل از مردن نترسم که خدا رو شکر سالم و سلامت رسیدیم خونه مامانجون...

من صدرا بغل و خواهرم هم خواهر کوچیکم که ۶ ماشه بغل...

یکی ما رو می دید احتمالا همچین تصوری می کرد که ما از اون دخترایی هستیم که به زور بابا ۹ سالگی ازدواج میکنن و ۷-۸ تا بچه ی قد و نبم قد دارن! با اون چادر چاقچون و ساک بچه و کیف هامون...حالا مگه در و باز می کردن...!

خاله ی من به دختر هم داره اسمش صباس... ۷ سالشه...از اون پر سر و صداها و شر و شیطونا... تا داداشش و دید انگار که یه قرنه دوریش و تحمل کرده پرید رو من... ای بابا به جا این کارا وسایلمو ازم بگیر وگرنه داداشه عزیزت از دستم می افته ها! ولی مگه گوش کرد...

وقتی این خواهر و برادر با هم می افتن .... وای غوغا می شه...! یه بار این جیغ می زنه یه بارم اون...سرسام آوره...!

واسه همین خاله ی من تا از مطب اومد خونه مامانجونم تندی آماده شون کرد ببرتشون بیرون...آخه بابابزرگم چند روز پیش عمل قلب داشته و به سکوت نیاز داشت دقبقا همون چیزی که خاله زاده های من نمی فهمن یعنی چی! صدرا از بس قوطی قرص های باباجونمو تکون داد فک کنم همشون خورده خاک شیر شدن!

اونا که رفتن من و هانیه خواهرم که از من بزرگتره هم شروع کردیم به آماده سازیه سفره افطار... فک کنم بیشتر وقتمون صرف تزئین دو تا بشقاب فینگیلی حلوا شد از بس که هی خراب کاری کردیم و دوباره از نو حلوا پهن کردیم... من که دیگه از خیر تزئین گذشته بودم واسه همین شله زردا رو هانیه تکی تزئین کرد ولی از بس خندیدیم همه ی طرح های شله زردا حالته خط خطی داشت از بس دستش موقع خنده می لرزید...

مثلا قرار بود من به طور کامل و به سلیقه و نظر خودم سوپ رو آماده کنم که اونم همه ی اهله فامیل توش نظر دادن به جز من! مامان بزرگم هم که اصلا موادشو از قبل آماده کرده بود! من فقط حکمه همزن رو داشتم! ولی عجب سوپی شد...دستم طلا . به قول بابابزرگم دیگه وقته شوهر کردنمه!.... خدا نکنه!

شادوماد ( دایی جونم) هم بالاخره قدم رنجه کردن با عروس جونشون تشریف آوردن...سوت...کف...

محاله دایی جانه من جایی باشه و کسی اونجا ناراحت باشه از بس باهات شوخی میکنه و می خندونتت...خوش به حاله زن دایی جانم!

۱ ساعت مونده به اذان کارای ما تموم شد... حالا نشستیم کنار سفره... چش تو چشه چیزای خوشمزه و خوشگل... اگه اذان یه دقه دیرتر می دادن سفره هه با همه ی چیزای خوشمزه اش از خجالت آب می شد می رفت تو زمین از بس ما نگاش کردیم.... چشاتو درویش کن اإإإإإإإ!

افطارمونو کردیم ولی خالم اینا هنوز نیمده بودن...! خانوم خانوما رفته بودن خرید... ای ناقلا من که می دونم از زیر کارا در رفتی... باشه نوبت خرید ما هم می رسه... وقتی اومدن انگار زلزله اومده....صدرا با اون سه چرخه اش که وقتی راش می بره قد یه تریلی صدا میده...صبا هم واسه من با اون کیف جدید مدرسه اش که زیرش چرخ داشت و اونم کم صدا نمی داد ماشالا... این دو تا کارشون خط خطیه اعصابه... ای وای شوهر خالم.... حجاب من کووووووووووووووووووو؟!؟!؟! حالا باقی خریداتون هم می کردین تا شام هم می خوردیم بعد می اومدید خب...

شام هم خوردیم... اوووووووووووووو حالا کی حوصله سفره جمع کردن داره... اینجا بود که کلی به جون انیسه و خدیجه( خدمتکاران زحمتکش) دعا کردیم...ولی دعای ما که اونا رو واسمون نمی آورد تا سفره جمع کنن... اینجا بود که همه ی چشم ها به طرف خالم چرخش پیدا کرد که یعنی تمیز کردنه سفره دستتونو می بوسه... البته همه کمک کردن ها... آره کردن! من نکردم...همین جوری مسافت بین سفره تا آشپزخونه رو هی می رفتم و می اومدم به دو دلیل:۱- هم به جهته اینکه دیگران فک کنن أأأأأ من چقد فعالم و ۲- هزم شدن اون همه غذایی که خورده بودم!

من یه چیزی کشف کردم! فک کنم فینگیل خالم اینا( صدرا) دچار یه مرضی به نام عاشقی شده که علتش هم فینگیل ما ( زینب کوچولو) هست!آخه هر کسی بهش می گفت یه بوس بده می اومد فینگیل ما رو بوس می کرد...خب این یعنی چی؟!؟! لازم به ذکر است که از بیانه اکتشافم سخنی بر زبان نیاورده چون مسلما با پندهایی ار قبیل: جلو بچه ها از این حرفا نزن...زشته...بده و اینا رو به رو می شدم!

فک کنم وقتی فینگیل ما بفهمه که کسی که بهش ابراز علاقه می کنه همونیه که هی با جیغ هاش از خواب ناز بیدارش می کرده یه کاری دسته فینگیل خالم اینا بده....!

کاش منم یه نی نی مثه صدرا بودم که داداشم هی باهاش بازی می کرد...این دوتا اینقده با هم گرم گرفته بودن....مطمئنم اگه من جای داداشم با صدرا از اون شوخی ها می کردم صورتم به طور کامل خط خطی می شد...آخه عصبانیت و ناراضی بودنش و با چنگول انداختن به سمته صورت مخصوصا نقاط حساس از جمله چشم ابراز می کنه...این که می گن کبوتر با کبوتر باز با باز همینه ها! مثه صبا که عمرا آبش با داداشم تو یه جوب بره!

چقدر حرف زدن از نی نی ها و حرکاتشون رو دوس دارم( از نوشته ی به این بلندیم معلومه)

کاش هیچ وقت فراموش نکنیم ما هم به روزی بچه بودیم و نی نی...

نی نی هایی که اگه ازشون چیزی بخوای همین که خودتو به گریه هم بزنی بهت می دن...ولی وقتی بزرگ می شن اگه شبانه روز براشون گریه کنی از ته قلبت ونه الکی... برو بابا خانوم...تو این زمونه کی به گریه ی تو اهمیت میده؟!

باز هم سپیدی کاغذ و خط سیاه حرف های من...

fatemeh-t70 — Thu, 11 Sep 2008 18:00:18 GMT

باید بنویسمشان...باید بنویسم حرف هایم را...

باید این دلتنگی ها...این افسوس ها..این خاطرات تلخ و شیرین...این مناجات های شبانه...باید همه را بنویسم...

باید همه را بنویسم تا اگر روزی من نیز چون خیلی های دیگر خودم را...هدف ام را... آرزو هایم را فراموش کردم به سراغ دفتر سیاهم بیایم و راه بازگشتم را بیابم...راه بازگشت به این دوران که هر کس می یابد آنچه را که از زندگی می خواهد...

آری... می نویسم تا عقیده ام را و اینکه در زندگی ام به دنباله چه هستم را به دست فراموشی نسپارم...

می نویسم تا فرق کنم...تا فرق کنم با همه ی آنان که در راه زندگی دچار سردرگمی شده اند و برای هدف های پوچ و بیهوده چه تلاش ها که نمی کنند...

می نویسم ار دلتنگی هایم...دلتنگی هایی که همیشه از ندیدن نیست...دلتنگی هایی که حتی در لحظه ی زیبای دیدار یار هم به سراغم می آیند که مبادا دیدار امروز خاطره ی تلخ جدایی فردا باشد...

می نویسم که با همه ی دل تنگی هایم هیچ گاه غم را به درونم راه نخواهم داد...چون ایمان دارم که کسی هست که یاد او و ذکر نامش چنان وسعتی به قلب تنگم می بخشد...

می نویسم از آرزوهایم...آرزوهای بزرگ در افق های نزدیک...از دویدن زیر باران در کوچه های خلوت شب گرفته تا اینکه در یک شب مهتابی زیر آسمان پرستاره ی کویر با معبودم راز و نیاز کنم...

می نویسم از خودم...که چه ساده اسیر زندان نمی دانم ها و شاید هایم می شوم و بی خبر از اینکه کلید آزادی در دست دارم با ای کاش ها همنشین می شوم...

می نویسم تا اگر روزگاری بر سر دو راهی زندگی قرار گرفتم به یاد آورم که در ابتدا در چه مسیری قدم گذاشته ام...

پ. ن ۱ / یه دوست:

بنویس و هراس مدار
از آن که غلط می افتد
بنویس
و پاک کن
همچون خدا که هزاران سال است می نویسد و پاک می کند
و ما هنوز مانده ایم
در انتظار پاک شدن
و بر خود می لرزیم

پ. ن ۲ / تو زندگی یه لحظه های هست که دلت واسه یکی خیلی تنگ می شه...اونقدر که دلت می خواد اونو از رویاها و خاطراتت بیرون بکشی و بغلش کنی...

پ. ن ۳ /

مهربانم،اي خوب!
ياد قلبت باشد، يك نفر هست كه اينجا
بين آدمهايي،كه همه سرد و غريبند با تو
تك وتنها،به تو مي انديشد
و كمي، دلش از دوري تو دلگير است

مهربانم،اي خوب!
ياد قلبت باشد،يك نفر هست كه چشمش
به رهت دوخته بر در مانده
و شب و روز دعايش اين است:
زير اين سقف بلند،هركجايي هستي،به سلامت باشي
و دلت همواره ، محو شادي و تبسم باشد.....

مهربانم،اي خوب! ياد قلبت باشد
يك نفر هست كه دنيايش را
همه هستي و رويايش را،به شكوفايي احساس تو پيوندزده
و دلش مي خواهد،لحظه ها را با تو،به خدا بسپارد

مهربانم، اي خوب!
يك نفر هست كه با تو
تك و تنها با تو
پراز انديشه و شعر است و شعور
پراحساس و خيال است وسرور

مهربانم !اين بار ،ياد قلبت باشد
يك نفر هست كه با تو،به خداوند جهان نزديك است
و به يادت،هر صبح،گونه سبز اقاقيها را
از ته قلب و دلش مي بوسد
و دعامي كند اين بار كه تو
با دلي سبز و پر از آرامش ،راهي خانه خورشيد شوي
و پر از عاطفه و عشق و اميد
به شب معجزه و آبي فردا برسي......